Pojednanie Webera i Maxwella

1.2 Historia 
Około 2012 roku wpadłem na pomysł, że siła elektromagnetyczna może
rozprzestrzeniać z prędkością światła tylko z punktu odniesienia każdego odbiornika,
ponieważ z jakiegoś powodu odbiornik nie jest w stanie dostrzec części pola, którego predkość jest większa
To, czy coś jest szybsze, czy wolniejsze od prędkości światła, naturalnie zależy od względnej prędkości od prędkości światła.
odbiornika i nadajnika. Jeśli poruszasz się w kierunku nadajnika,
to inna część pola jest zbyt szybka niż wtedy, gdy oddalasz się od nadajnika lub mijasz go bokiem.
Konsekwencją tego jest to, że każdy odbiornik, niezależnie od jego względnej prędkości względem nadajnika,
odnosi wrażenie, że pole nie rozprzestrzenia się szybciej niż prędkość światła.
Każdy, kto kiedykolwiek studiował podstawy szczególnej teorii względności, prawdopodobnie rozpozna, że ​​ta idea
spełnia oba postulaty Einsteina. To interesujące, ponieważ w przeciwieństwie do szczególnej
teorii względności hipoteza ta nie wymaga transformacji Lorentza.
Oznacza to, że nie jest ona zgodna ze szczególną teorią względności, mimo że dostarcza tych samych przewidywań dla
niemal wszystkich przeprowadzonych do tej pory eksperymentów. Ponieważ szczególna teoria względności powstała w 1905 roku
i od tamtej pory znacząco ukształtowała rozwój naukowy w fizyce i elektrotechnice,
trudno było budować nowy teoretyczny model na istniejących fundamentach. Przynajmniej tak się wydawało na początku,
ponieważ później, przez przypadek, okazało się, że pomysł był zgodny ze znacznie starszą formą
elektrodynamiki znaną jako elektrodynamika Webera.
(Moje wyjaśnienie tego powyższego zdania.
Autor stworzył model oddziaływań elektromagnetycznych, na podstawie założenie,
że wszystkie ciała naładowane wysyłają cząstki tzw. Quantinos,
których jedna część porusza się szybciej od prędkości światła w próżni,
a inna wolniej i jeszcze inna z prędkością światła. Strona ta w Internecie została całkowicie zmieniona,
ale jej nazwa pozostała niezmieniona. Na stronie https://www.quantino-theory.org/ można przeczytać o nowych
wynikach badań i znaleźć ich opis matematyczny.)
Elektrodynamika ta powstała około 1850 roku i sięga czasów Carla Friedricha Gaussa i Wilhelma Webera.
Carl Friedrich Gauss jest nadal bardzo dobrze znany. Niestety, nie dotyczy to Wilhelma Webera,
chociaż jedna z jednostek SI została nazwana jego imieniem, a jego obszerna praca naukowa jest wybitna i wyprzedza swoje czasy [3] [4] [5] [6].
Elektrodynamika Webera wydaje się z dzisiejszej perspektywy dość archaiczna. W rzeczywistości składa się ona tylko z jednego
wzoru, który można wykorzystać do obliczenia siły wywieranej przez ładunek punktowy w spoczynku lub w ruchu jednostajnym na inny ładunek
punktowy w spoczynku lub w ruchu jednostajnym. Co ciekawe, wzór ten nie wymaga definicji pola magnetycznego. Mimo to nadal
pozwala obliczyć siły magnetyczne między dwoma przewodami o dowolnym kształcie,
przez które przepływa prąd stały lub prąd przemienny o niskiej częstotliwości.
Ponadto siła Webera spełnia trzecie prawo Newtona, tj. obowiązuje zasada akcja = reakcja.
Oznacza to, że w układzie dowolnej liczby ładunków punktowych całkowita energia i całkowity pęd są zawsze zachowane.
Nie jest to tak oczywiste dla dzisiejszej elektrodynamiki opartej na równaniach Maxwella,
co wielokrotnie prowadzi do niekończących się dyskusji.
Jednak elektrodynamika Webera ma również wyraźne wady, ponieważprostego wzoru na siłę Webera nie można użyć
do przedstawienia fal elektromagnetycznych w próżni.To był również powód, dla którego elektrodynamika Webera
popadała w latach po 1870 w coraz większe zapomnienie.Około 1890 roku fale elektromagnetyczne w wolnej przestrzeni stały się tym, czym ChatGPT
jest dzisiaj: szumem medialnym, który sprawił, że wszystko inne wydawało się nieistotne.
Fakt, że elektrodynamika Webera działała lepiej w przypadku elektro- i magnetostatyki niż konglomerat równań Maxwella i siły
Lorentza, nie był już zatem istotny. Fakt, że mój pomysł, który oddziela postulaty Einsteina od
transformacji Lorentza, prowadzi do siły Webera dla ładunków punktowych poruszających się jednostajnie,
a tym samym wyjaśnia również magnetyzm, zachęcił mnie do kontynuowania pracy i przeprowadzania ukierunkowanych eksperymentów.
Pomogło mi to również znaleźć kilka skrótów. Społeczność naukowa (np. [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14]
[15]) pracująca nad elektrodynamiką Webera, chociaż niewielka, niemniej jednak wygenerowała pewne interesujące wyniki,
na których można budować. Ostatnie kilka lat było zatem bardzo produktywnych.
Obecny stan rozwoju jest bardzo zaawansowany. Ważnym rezultatem tych badań jest elektrodynamika Webera-Maxwella,
która jest równoważna nierelatywistycznej elektrodynamice Maxwella, ale znacznie lepsza pod względem prostoty,
przejrzystości i użyteczności. Praktyczne zastosowanie elektrodynamiki Webera-Maxwella do rozwiązywania
wielu różnych problemów zostało zademonstrowane przez program OpenWME EM.
Jednak wciąż jest wiele do zrobienia, ponieważ elektrodynamika Webera-Maxwella jest wciąż bardzo nowa
i dlatego oferuje duży potencjał optymalizacji i odkrywania nowych technologii. Liczę na to,
że niektórzy młodzi badacze naukowcy lub doktoranci będą entuzjastycznie
nastawieni do tej nowej i ekscytującej dziedziny, kiedy ją poznają i zrozumieją.